خآنومِ‌ بَتمَن🧸

بعضی وقتا دروغو حس میکنم اما چون میدونم‌ دروغ میگه بحثو ادامه نمیدم نه بخاطر اینکه حرفی ندارم چون واقعا نمیخوام با دروغای بیشتر خودشو از چشمم بندازه

تا کی قراره ادامه بدی؟ چرا جای اینکه از واقعیت زندگیت لذت ببری همونو تعریف کنی خیالاتی رو تعریف میکنی که بعد یه مدت معلوم میشه دروغه

دوست داری کسی دوست نداشته باشه؟ خب ادامه بده مسیر درستیه تا همه ازت دور بشن تا دیگه کسی گوش به حرفات نده اگر برای دوست داشته نشدن اینکارو میکنی مسیر خیلی خوبی رو انتخاب کردی

واقعیت تلخ هست اما تلخیش تدریجیه به یه حدی میرسی که قبولش میکنی ولی دروغ اولش حس خوشایندی داره اما تلخی تهش رو با هیچ چیزی نمیتونی شیرین کنی تا ابد برات یادگاری میمونه