خآنومِ‌ بَتمَن🧸

(کلیک)

مرا در عالم ذر حضرت زهرا سوا کرده

برایم آبرو دار آبرویی دست و پا کرده

منم آن تبل تو خالی نه تبل روضه های تو

منم آن پوچی مطلق که عمری ادعا کرده

صدایت میزنم با بغض مثل کودکی هایم

که در بازار غربت دست مادر را رها کرده

به تو امید دارم من شبیه آن پسر بچه

که هر باری زمین افتاده بابا را صدا کرده

مردی که درب خیبر را از جا بلند کرد دیگر توان باز کردن در خانه اش را ندارد.

خانه ای که در آن یاس بوی خون می دهد.

خانه ای که در آن دیگر صدای خنده کودک نمی آید.

خانه ای که پس از رفتن نازدخت پیغمبر قرار است از در و دیوار ظلم سرازیر شود.

قرار است فرق سر مردخانه را بشکافند

قرار است پسران خانه را یکی تشنه سر بریده و دیگری را با زهر شهید کنند

دختر خانه کمرش خم می شود ذره ذره جان می دهد.

خانه ای که در آن مادر نباشد، نظم بهم می ریزد.

یکی در کربلا یکی در نجف یکی در دمشق و دیگری در بقیع!